Dit is een avontuur van Anneke en Hans, een 9 jaar oude tweeling, die in een Noord-Hollands dorp wonen, waar veel met bos begroeide parkjes en brede sloten zijn.
Na een extra drukke dag op school wilden de twee kinderen eens een keertje heel kalm aan te doen op hun weg naar huis. Daarom besloten ze de kronkelpaadjes te nemen door een nabijgelegen park met hoge populieren, taxusbomen en zwarte bramen langs de oever van een ondiepe vaart.
Toen ze voorbij de school buiten de beschutting van de hoge bakstenen huizen met hun spitse daken waren gekomen, betraden ze een klein bos. Hans en Anneke merkten dat de wind harder blies dan ze hadden verwacht. Daarom stopten ze even naast het pad om hun jacks aan te doen.
Boven hun hoofd hoorden ze het gezang van de vogels en zagen ze de toppen van de hoge populieren heen en weer zwaaien. Het leek of de vogels, met hun veren opbollend door de wind, in elkaar gedoken zaten en zich stevig vastklampten aan de takken om hun evenwicht niet te verliezen.
Omdat kinderen graag spelen en de natuur nabootsen, kreeg Anneke het idee om te doen alsof ze de wind in de hoge bomen waren en daarbij hun armen boven hun hoofd heen en weer van links naar rechts en terug te zwaaien. Dus begonnen de kinderen in een dans van een paar minuten het ruisen van de wind te imiteren door in en uit te ademen als ze naar rechts bogen en in en uit te ademen als ze naar links bogen.
Toen ze een ogenblikje uitrustten, drong het tot Hans door dat hun ‘wind dans’ de spanning van school had opgelost en hij vertelde het aan zijn zus. Ze waren het erover eens dat ze zich nu veel beter voelden.
Op dat moment zagen ze een Vlaamse gaai hoog in de boom zitten en ze noemden hem ‘Guus de Gaai’. Hij liet telkens opnieuw een ritmische roep horen van ‘ie – ie –iek’, ‘ie – ie –iek’, helemaal opgaand in zijn missie.
Anneke en Hans merkten ook andere vogels op die een ritmisch gezang lieten horen. Ze probeerden de roep van de vogels na te bootsen, maar het was moeilijk om de geluiden goed te horen. Ze zeiden tegen elkaar dat ze meer tijd en aandacht moesten besteden aan het gezang van de vogels om hun roep echt goed te leren.
Na een poosje lieten ze het kleine bos achter zich en liepen het pad naar huis op. Ze vergaten de les van die dag niet en wisten voortaan dat dansen met regelmatig in- en uitademen hun spanning oploste en hen weer met frisse energie vulde!
Opmerking: de personages en verhalen zijn verzonnen, maar de meditatielessen zijn echt.
| 3. Anneke en Hans leren een ontspanningsmeditatie |
In dit verhaal volgen we Anneke en Hans als ze een naburige wei verkennen en van moeder natuur een nieuwe manier van mediteren leren.
Op een bijzonder warme voorjaarsmiddag besloot de tweeling om na schooltijd door een naburig park te wandelen in de richting van een wei naast een kleine geitenboerderij. De lessen waren echt inspannend geweest en Anneke en Hans waren het erover eens dat ze eerst wat moesten ontspannen voordat ze naar huis gingen.
Toen ze uit het park kwamen, zagen ze dat de wei in een kleurig bed van wilde paarse orchideeën en gele ratelaars aan het veranderen was. Ze konden het niet laten om de nieuwe bloei eens van dichtbij te bekijken.
Toen ze een tijdje over een smal wildspoor van platgetrapt gras hadden gelopen werd de tweeling moe en warm en besloot te gaan liggen. Ze strekten zich alle twee uit op hun rug en keken omhoog naar de witte wolkslierten die eruit zagen als katoenpluisjes die tegen de achtergrond van de blauwe lucht voorbij dreven.
Anneke merkte op dat terwijl ze daar zo stil lagen, kijkend naar de voorbijdrijvende wolken en luisterend naar de tjirpende vogels in de bomen verderop, ze zich ontspannen en zelfs verfrist begon te voelen. De problemen van school leken al een vage herinnering te worden.
Hans was het met haar eens en de tweeling bleef nog zo’n goede 10 minuten in het grasland liggen voordat ze opstond en het pad door het park naar huis volgde.
De week daarop, toen Hans in zijn slaapkamer zat te studeren, had hij dringend behoefte om even te rusten. Hij herinnerde zich hoe ontspannend het liggen in het gras van de wei was geweest.
Daarom strekte hij zich op zijn bed uit op zijn rug, sloot zijn ogen en ging in gedachten terug naar de wei. Hij herinnerde hoe de warme zon zijn lichaam had laten ontspannen en het tjirpen van de vogels zijn geest van problemen had verlost. Weldra voelde hij zich vredig en uitgerust.
Sinds die keer dat hij ‘ontspanningsmeditatie’ op zijn bed had beoefend, heeft Hans, als hij moe is en onder druk staat, vaak de tijd genomen om van deze korte meditaties te genieten, waarbij hij uitrust en in gedachten teruggaat naar de bloemen en vogels in de wei.
Opmerking: de personages en verhalen zijn verzonnen, maar de meditatielessen zijn echt.
| 4. Anneke en Hans leren een loopmeditatie |
Als ze hun ontbijt van boterhammen met pindakaas en chocoladevlokken op hebben, doen Anneke en Hans hun rugzakken om. Moeder heeft ze gevraagd om boodschappen te doen en een grof volkorenbrood en een stuk oude Goudse kaas te halen.
Terwijl ze over het voetpad langs de vaart lopen, met ganzen die over het gras langs de oever waggelen en eenden die hen bij proberen te houden, laten Anneke en Hans hun armen naar voren en achteren zwaaien, terwijl ze in een gelijkmatig ritme voortstappen. Ze zingen het ABC lied en zetten bij elke letter een stap: A, B, C, D, E, F, G - stap, stap, stap, stap, stap, stap, stap - het hele lied lang.
Hun gezang wekt een glimlach op bij de mensen die ze passeren - misschien is de vreugde in de stem van de twee kinderen wel besmettelijk.
Dan zetten ze een nieuw lied in.
“Lekker lopen, in de pas,
Lekker lopen, in mijn sas.
Rechter voet naar voren,
Linker arm zwaait mee.
En linker voet naar voren,
Rechter arm zwaait mee.
Lekker lopen, in de pas,
Lekker lopen, in mijn sas.”
Dankzij hun kwieke stap en het zingen van de liedjes komen ze meer verkwikt in de Dorpstraat aan dan toen ze van huis gingen.
Ze stormen de twee winkels binnen, kopen hun waren en bergen ze op in hun rugzak. Daarna volgen Anneke en Hans een vrolijk pad naar huis, waarbij ze weer zingen en in de maat voortstappen.
Een andere keer, als Anneke zich rusteloos voelt, herinnert ze zich de verkwikkende wandeling die zij en Hans naar de winkelstraat hadden gemaakt. Ze gaat naar buiten en doet gewoon na wat ze toen hadden gedaan - stevig voortstappen en onder het zingen de armen naar voren en naar achteren zwaaien. Als ze van deze ‘loopmeditatie’ thuiskomt, voelt ze zich opnieuw ontspannen en verfrist!
| 5. Anneke en Hans leren een les - instant meditatie |
Op het moment dat het avontuur van vandaag begint, zien we Anneke en Hans over de stoep met de vierkante betonnen tegels huppelen.
O jee! Een eindje voor hen uit is hun vriend Max van zijn fiets gevallen! Onze kinderen rennen naar Max toe, die - een jaar jonger dan de tweeling -in tranen is uitgebarsten. Hij is bang dat hij gewond is en voelt zich ook belachelijk, omdat hij is gevallen!
“Max, het is okay!” roepen ze alle twee om beurten.
“Kom, kijk eens of je rechtop kunt zitten,” zegt Hans terwijl hij zijn vriend helpt zitten. Ondertussen raapt Anneke zijn fiets op en zet hem tegen een lantaarnpaal.
“Haal eens een paar keer diep adem,” zegt Hans tegen Max, “Dan voel je je al een stuk beter.”
Hans, die een jaar ouder was dan Max, had al ontdekt dat hij met een paar keer diep ademhalen, als hij van streek was, zich veel beter voelde.
Als ze een paar minuten eerst met Max hebben gezeten en, later, gestaan, haalt iedereen weer gemakkelijker adem. Daarna lopen de tweeling en Max met zijn fiets aan de hand langs de vaart naar het huis waar Max woont.
De moeder van Max ziet de drie kinderen over de stoep aankomen en merkt onmiddellijk het betraande gezicht van Max op. Ze is Anneke en Hans erg dankbaar dat ze Max thuis hebben gebracht en nodigt hen in huis voor verse koekjes. Dit geeft de drie vrienden de kans om hun kant van het verhaal te vertellen, over wat er gebeurd is.
Als ze even later naar huis lopen praat de tweeling over hoe goed het voelde dat ze Max vlak na zijn ongeluk konden helpen. Ze realiseren zich ook dat hun behulpzaamheid de onverwachte beloning van een dankbare blik van Max’ moeder heeft opgeleverd en de extra verrassing van haar zelfgebakken koekjes!
Er zijn twee lessen in dit verhaal.
1. ‘Wie goed doet, goed ontmoet’.
2. De instant meditatie techniek van een paar keer diep ademhalen bij spanning helpt om je weer ontspannen te voelen.
| 6. Anneke en Hans vieren Kerstmis |
We bevinden ons in een Hollands dorpje aan zee. Op deze kerstmorgen wordt het licht stralend weerkaatst door de sneeuw die 's nachts vanuit het noordwesten is binnengewaaid.
Anneke en Hans, een tweeling, zijn vroeg op en gaan straks met hun ouders naar een kerkdienst. Gelukkig hoeven ze maar een paar straten te lopen, want het zou veel te glad zijn om te fietsen.
Hans en Anneke dragen gevoerde laarzen, een warme broek, jas, muts, das en wanten. Het duurt even voordat ze klaar zijn voor de tocht. Ma en Pa dragen lange winterjassen en een das meerdere keren om hun hals gewikkeld; handschoenen maken hun uitrusting kompleet.
Net als ze de deur uitstappen zien ze de verrassing die Pa voor hen heeft klaargezet: hij heeft de sleeën vanuit het schuurtje in de achtertuin naar de stoep voor het huis gebracht en beide kinderen krijgen een ritje naar de kerk op de slee, getrokken door hun ouders. Dit is echt een feestje, want door de week moeten ze in hun laarzen door de sneeuw naar school ploeteren.
Als ze bij de kerk aankomen, stallen Pa en Ma de sleeën naast het fietsenrek en het gezin gaat de kerk binnen onder de klanken van de orgelmuziek van Georg Friedrich Händel "Joy to the world". "Vreugde voor heel de wereld! De Heer is gekomen; laat de aarde haar Koning ontvangen".
De kinderen voelen eerbied en geluk bij het luisteren naar de opwekkende en hoopgevende muziek. Ze zouden willen dat elke dag als Kerstmis voelde, vol vreugde en muziek. Het koor zingt nog verschillende andere kerstliederen en het hele gezin zingt de refreinen mee.
De predikant geeft een preek over de betekenis van Kerstmis: dat het bedoeld is voor iedere dag als een wedergeboorte van liefdevolle vriendelijkheid in ons hart; dat de onschuld van het Kind van Bethlehem ons eraan herinnert om geheel en al belangeloos te geven voor het bewaren van onze innerlijke vrede en om familie en naasten te helpen wanneer nodig.
Daarop vouwen de verzamelde kerkgangers hun handen en buigen het hoofd voor een paar minuten van stil gebed en meditatie, om de boodschap van zorgzame liefde te overwegen en te bedenken hoe deze in praktijk kan worden gebracht. De tweeling voelt zich vreedzaam in deze momenten en de kinderen besluiten dat de helpende hand bieden en vriendelijk zijn hen werkelijk het beste geluksgevoel geeft.
De hele weg naar huis bedenken ze hoe leuk het zal zijn om hun ouders te helpen bij de voorbereidingen voor het bezoek van de familieleden later op die dag. Anneke gaat helpen met het dekken van de tafel en samen met Ma koekjes bakken. Hans gaat Pa helpen met het naar binnen brengen van de gekloofde houtblokken om het vuur in de open haard gaande te houden, die tegen de lange wand van de gecombineerde eet- en zitkamer is geplaatst.
De dag wordt erg druk, familieleden arriveren, iedereen eet, de stemmen worden luider bij het vertellen van sterke verhalen en ophalen van gedeelde herinneringen. Als Anneke en Hans eindelijk in bed liggen ingestopt, beloven ze zichzelf dat ze niet zullen vergeten dat vriendelijkheid en zorgzaamheid door een handje te helpen waar ze kunnen, hen een geschenk van onschatbare waarde geeft, niet alleen met Kerstmis, maar elke dag van het jaar.
Pa
gaat in de schuur kijken of hij stukken gereedschap die daar al een
tijd liggen opgeslagen, nog echt nodig heeft en Ma loopt haar
keukenkastjes na om te zien of er nog pannen zijn die ze kan missen. 